کابل ؛ ترس ، هراس ، دود و ...

کابل ؛ ترس ، هراس ، دود و ...
همزمان با روز برگزاری مراسم تحلیف وزران در کابل شاهد چندین حمله ی انتحاری در نقاط مختلف شهر بودیم . افراد گروه طالبان با حمله ی مسلحانه به فروشگاه بزرگ افغان ، فروشگاهی در نزدیکی وزارت عدلیه ، ساختمان گلبهار سنتر ، هوتل کابل سرینا و ... می خواستند با استفاده از این مکان ها که اکثرن بلند منزل هستند برای آتشباری بر ارگ ریاست جمهوری استفاده کنند . این درگیری ها که حدودن 6 ساعت به طول انجامید باعث کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از مردم ملکی شد . البته گفته می شود که 5 تن از افراد اردوی و پولیس ملی و امنیت نیز شامل کشته شدگان این رویداد است . کابل در روز 28 جدی که زمستانی خشک و بی بارندگی را تجربه می کند شاهد ساعتها ترس و وحشت و خفقان بود. هوای مناطق مرکزی شهر آکنده از دود آتش سوزی ساختمان های محل درگیری بود و سرک های منتهی به آن مناطق مسدود و شهروندان کابل نیز از آن مناطق گریخته بودند . عبور و مرور قطع و ساحات در کنترل اردو و پولیس افغان بود . البته نیروهای خارجی حافظ صلح در این درگیری ها سهم بسزایی نداشتند و این اردو و پولیس افغان بود که باعث کشته شدن چندین تن از افراد انتحار کننده شد . مردم افغانستان یک بار دیگر با دیدن صحنه های جنگ و آتش باری طرفین احساس نا امیدی و یأس نمودند و برقراری صلح و امنیت را کاری بس دشوار دیدند اما نمی توان از شجاعت و دلیری نیروهای افغان چشم پوشید . نیروهای افغان نیز با گذشت چند سال، آموزش دیده اند ،تجهیز شده اند و تعدادشان نیز افزایش یافته است اما هنوز توانایی مقابله با حملات سنگین را ندارند و باید باز هم برای تقویت نیروهای افغان از هر لحاظ کار صورت گیرد .
تعداد زیادی از مجروحین این رویداد به شفاخانه های اطراف انتقال پیدا کردند و آنچه در این حادثه قابل تأمل است اثبات این مسئله است که طالبان با دست زدن به حملات این چنین می خواهد به دولت و ملت افغانستان ثابت نماید که قدرت و توانایی جنگیدن را دارند و اگر بخواهند به هر شیوه ی ممکن حرفشان را به کرسی می نشانند . حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان یکی از مهمترین برنامه هایش را برای طرح در کنفرانس لندن ، طرح مصالحه با گروه های مخالف دولت یعنی گروه طالبان ، ذکر کرده است . یکی از خواسته های این گروه (طالبان) حذف نام رهبرانش از لیست سیاه شورای امنیت است این یکی از گام های موثر در جهت گفتگو برای صلح می باشد . اما اینکه کشورهای حامی صلح افغانستان چه موقفی دارند می توان گفت که موضع روشن و قاطعی ابراز نشده و فرستاده سازمان ملل در امور افغانستان و پاکستان حذف نام رهبران طالبان را از لیست سیاه ، رد کرده است . مردم افغانستان نیز، از طریق مصاحبه و اظهار نظر در رسانه های مختلف در مورد صلح با گروهای مخالف یا در واقع گروه طالبان ابراز داشته اند که خوش بین نیستند . آنها بر این نظرند ، کسانی که فرزندانشان را در جنگ ها و حملات انتحاری بی رحمانه از بین می برند ، جایی در دلهای ملت افغانستان برای شان وجود نخواهد داشت . در شرایط حساس فعلی باید دید واقعن آخرین و تنها ترین و مهمترین راه برقراری صلح و امنیت در کشور صلح با مخالفان دولت است . آیا صلح و همکاری گروه طالبان با دولت افغانستان ، آرزوی دیرینه مرد م که همانا برقراری آرامش و ثبات در کشور است را بر آورده خواهد کرد ؟ آیا زمانی که طالبان و دولت کنونی ، حکومتی واحد در کشور مستقر سازند دیگر نیازی به کمک های خارجی نخواهد بود ؟ آن زمان مشکل بیکاری ، فقر ، بی خانمانی ، مهاجرت ، بی عدالتی ، خشونت علیه زنان و اطفال ، بی سوادی و ... در افغانستان وجود نخواهد داشت ؟ و آیا در آن هنگام آزادی بیان ، احیای حقوق از دست رفته ی اقشار آسیب دیده مردم ، پیشرفت تمدن اسلامی و رشد فرهنگی عقیدتی مردم تحولی نوین به خود خواهد گرفت ؟ هر چند که در جامعه ی کنونی نیز موانعی برای برقراری و رسیدن به این اهداف وجود دارد .
در نهایت ، می توان دید که مردم افغانستان به خواسته هایشان رسیده اند یا خیر ؟ در کل ، مردم افغانستان چه می خواهند؟ با طالبان صلح شود یا با طالبان صلح نشود ؟ در هر مورد چرا ؟
دقیقن یک روز بعد از طرح جدی این مسئله ( صلح با طالبان ) کابل ، پایتخت افغانستان و یکی از شهرهای پر جمعیت آن در مزدحم ترین نقاطش شاهد درگیری و جنگ بود . طالبان بر قلب کابل آتش گشودند و هر چند تعدادی از افرادشان به مقاصد خود نرسیدند و به دست نیروهای دولتی افغان کشته شدند ، اما این راهی برای ابراز وجود و احیای قدرت دیگری برای آنها به شمار می رود . که ملت افغانستان با از دست دادن اموال و سرمایه هایشان بهای آنرا پرداختند !!!
باران
سی ام دی ماه هشتادوهشت