حماسه ی آب

حماسه ی آب
صبح بود و هوا گرگ و میش . خنکای اندک صبح روح را نوازش می داد و به قلب امید می بخشید . صبح بود آری یک صبح تکرار نشدنی و بی مانند در تمام طول تاریخ بشر و زمین حادثه ای از جنس دیگر را تجربه می کرد که تنها یک بار و برای همیشه رخ می داد. اسطوره ی بی نظیر و فراموش نشدنی . آنچه زمین و زمان را به تعجب وا می داشت درسی شد برای انسانهای بی شماری که بعد از آن حادثه زیستند و تا حال که سالهای سال از آن می گذرد هنوز در خاطره ها زنده است و تا ابد جاویدان خواهد ماند. حادثه ی عاشورا، واقعه ی کربلا، حماسه ی آب...

در روزگارانی که ظلم و ستم بر انسانها رایج گشته بود و فساد امری عادی تلقی می شد . مردم بی پناه جز تحمل مشقتهای دستگاه حکومت فاسد که هر گونه جور و ستم را بر مردم تحت فرمانشان روا می داشتند ، چاره ای نداشتند و ناگزیر اوامر آن حکومت مستبد را اجرا می نمودند . حکومتی و حاکمی که جز نفع خود به چیز دیگری نمی اندیشیدند و هر آنکه بر علیه شان سخنی می گفت ، به کام مرگ می کشانید و از صحنه ی روزگار محو می نمود .
در روزگاری که حق در پس رویاهای دست نیافتنی گم گشته بود و باطل بر عرصه ی گیتی حکم می راند . انسانیت و عدالت را کسی نمی دید و از رحم و دلسوزی و همکاری خبری نبود. در این میان امام حسین (ع ) فرزند برومند فاطمه و علی ، و دلبند و عزیز پیامبر اکرم ( ص ) به پا خاست و قیام کرد و تا انسان هست و انسانیت حق را پیروز بر باطل ساخت. در کمال مظلومیت و تنهایی شهید شد و در راه زنده نگه داشتن دین اسلام از جان و خانواده اش دریغ نکرد . او یگانه مرد کمال بود که عدالت اجتماعی را به مردم هدیه داد و از امر به معروف و نهی از منکر سخن ها گفت و راه و رسم زندگی کردن را به پیروانش آموخت به آنانی که راستین و صادق بر مسیرش گام برداشتند و حمایتش کردند و تا آخرین نفس شمشیر کشیدند و دشمنان امام شان را به کام مرگ کشانیدند . در روزهایی که گرما، سوزان و طاقت فرسا بود آب این هدیه ی بی مانند خدا را بر روی امام و خانواده و کودکانش بستند و شب هنگام خیمه هایشان را به آتش کشیدند و در نهایت بی رحمی به اسارتشان بردند، به جرم کودکی شان ، و پاکی و صداقتشان .

در عصر حاضر، عصر دموکراسی و پیشرفت و تمدن ، دوکانها و مارکت ها سیاه پوش شده اند و پرچم ها بر افراشته و همه جا رنگ و بوی سوگواری به خود گرفته است . هر چه به روز دهم محرم یعنی روز عاشورا نزدیک می شویم بر شدت عزاداری ها و سینه زنی ها افزوده می گردد و پرچم های بیشتری فضای شهر را پر می سازد . اما چه کسی واقعن حسینی وار سوگوار است و عزادار، و چه کسی از اعماق وجود بر مظلومیت حسین و اهل بیتش می گرید؟
آنکه پرچم بزرگی را که " یا حسین " بر آن نوشته شده است را بر موتر سایکلش نصب نموده است و با سرعت زیاد این طرف و آن طرف می رود ، ادعای سوگواری دارد ؟ آنکه موترش را سیاه پوش نموده و صدای نوحه سرایی از موترش فضای اطراف را آکنده ساخته بر کودک شش ماهه ی حسین اشک می ریزد و دل می سوزاند ؟
آنانی که سرک ها را مسدود می نمایند و دسته های زنجیر زنی و تیغ زنی را در ملا عام به راه می اندازند ، بر انسانیت و عدالتی که امام حسین به خاطر بر پا داشتنش شهید شد ، ارج می نهند ، یا بر دیگران فخر می فروشند که ما وفاداری مان را به عاشورا و واقعه کربلا به اثبات رسانده ایم و از پیروان راستین و واقعی امام و یارانش هستیم ؟ کدام یک ؟
فخر فروشی و غرور ورزی یا ارزش گذاری و احترام به اهداف امام ؟
مطرح ساختن هویت واقعی خاندان پیامبر یا مانورهای سیاسی و نژادی و عقیدتی؟
زنده نگهداشتن حماسه ی بی مانند و بی نظیر عاشورا یا ابراز وجود گروهها و انجمن ها و دسته ها ؟
نمی دانم کدام منطق هوشیار و عقل سلیم بر این ظاهر سازیهای ریایی ، آفرین می گوید و سعی در تشویق عوامل آن دارد . در ورطه ی زمانی حساسی که به دست ما سپرده شده است تا خود را آن طور که باید وشاید به دیگران ( اقوام و اقشار و ملتهای دیگر ) معرفی کنیم ، تصویری از خود می سازیم ، کریه و نا پسند. در حالی که می توانیم وقایع تلخ و ناگوار روزها و شب های ماه محرم را که امام و خانواده و پیروانش سخت ترین و مصیبت بار ترین لحظات را می گذراندند، باز گو کنیم تا جهانیان ایمان آورند و آگاه شوند که در راه دین و کرامت و انسانیت چه خون های گرانبهایی ریخته شده است تا الگوی تمام انسانهای آزاد اندیش و عدالت خواه باشد، با شیون ها و ناله های پر سر و صدا تنها آلودگی صوتی برای شهروندان مان ایجاد می کنیم تا بدانند که عاشورا تنها گریه و زاری و اشک و ماتم است . اما نه ، ما باید بر شجاعت و دلیری امام مان بر خود ببالیم . باید اهداف او را تمام و کمال بشناسیم و به جهانیان نیز بشناسانیم . باید از تنهایی و غریبی و مظلومیت اهل بیتش حکایت کنیم و به یاد تنهایی ها و گریه های حضرت زینب سوگوار " دل " باشیم نه " ظاهر " .

شب هنگام است . پایان یک روز. یک روز تکرار نشدنی مانند صبح آن که تکرار نشدنی بود . نسیم ملایم و خنک ، اشک گونه ها را با خود به خاطره ها می برد و تنها کودک مصیبت دیده است که در یادهای عزیزان پرچم پدر به دست بر ابرها می تازد و زمینیان بر او می تازند و اسیرش می کنند . این زمینیانی که مرغ باغ ملکوتند بر او و تنهایی اش می تازند و خارهای بیابان پای برهنه اش را دردناک می سازد اما درد ناکتر از پاهایش، دستان بی پناهش است . گونه ی سیلی خورده اش و قلب پاره پاره اش ... کودکان اسیر در دل تاریکی شب دلتنگ پدرند که صبح با آنها بود و حال آنها را با لبانی خشکیده تنها گذاشته ...
باران
چهارم دی ماه هشتاد و هشت .