دوستی...

" دوستی چون گوهری است که از ارزش آن بی خبریم . آن گاه به ارزشش پی می بریم که آن را از دست داده ایم . "
دوستی در دنیای مدرن امروزی که ارتباطات سمعی و بصری از طریق امواج ماهواره ها و صفحه مانیتور برقرار می گردد . رنگ و بوی گذشته های دور را ندارد . دوستی نیز مانند سایر پدیده های خوب و بد گذشته ی زندگی بشر دچار تعییر و تحول گشته است و خواه ناخواه معنی و ارزش دیگر پیدا نموده است .
آن دوستی مثل گلی که ساقه ترد و ظریفی داشت جایش را به خار بنی بی ارزش و آزار دهنده داده است .
انسانهای قرن حاضر یا به ندرت دوست دارند و رابطه دوستی را استوار نگه می دارند یا اگر هم دوست بر می گزینند و با او معاشرت دارند دریافت سود و منفعت داشته و در پی منافع حاصله از این دوستی به هر دری می زنند و با هر ترفندی که شده سعی در اسارت دوست دارند . از وفاداری و گذشت و صبر و ایثار برای دوست هم خبری نیست .
و تازه ، دوستی قرن حاضر شکل عاشقانه عارفانه ی دیگری به خود گرفته است و آن هم دوستی خوش آب و رنگ و سرخ و زرد ، دختران و پسران جوان است که گاهی به کودکان و بزرگ سالان هم سرایت می کند .
و این طبل دوستی ایست که صدایش از دور خوش به گوش می رسد و دلچسب می نوازد . دوستی های کوتاه و لحظه ای زیاد متولد می شوند و در آن واحد می میرند و خاطره ی شان از اذهان پاک می گردد .
با دیدن این دوستی های ریایی و دروغی دلم برای شعر فریدون مشیری می سوزد، دل من دیر زمانی ست که می پندارد :
" دوستی " نیز گلی ست ؛
مثل نیلوفر و ناز،
ساقه ی ترد و ظریفی دارد.
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه ی نازک را
- دانسته -
بیازارد!

باران
بیست و هشتم آذر ماه هشتاد وهشت .