یک ماه نور می نوشیم...

یک ماه نور می نوشیم...
یک ماه نور می نوشیم ، برکت را سبد سبد به خانه می آوریم ، لطف و مهربانی را مهمان دلهایمان می کنیم . یک ماه تسبیح می گوییم نعمتهای ارزانی شده بر خود را. و نیایش می کنیم پروردگار پاک را که ما را آفرید و نعمتهای بی پایان به ما بخشید. با معبودمان خلوت می کنیم . تنها وبه دور از رنگ و ریا به راز و نیاز می پردازیم . از خدایمان تعریف می کنیم ، شکرش را به جا می آوریم و درد دلهایمان را می گوییم ، از غصه هایمان شکوه سر می دهیم و از مشکلاتمان می نالیم، خلاصه در خلوتی روحانی و ملکوتی که بین عبد و معبود است گل ها می چینیم ، صفا می کنیم و از عطر سحر گاهانش سر مست و خرامان . یک ماه فرصت طلایی برای بهتر شدن ، زلال ترزندگی کردن و نیکو تر اندیشیدن . فرصتی که این هم از لطف پروردگار است تا باز هم به بندگانش جهانی برکت و نورو مغفرت ارزنی دارد تا از این برکت توشه ای برای دنیا و آخرتشان بر گیرند، از این نور روشن و نورانی گردند و از تاریکیهای ظلمت رهایی بخشند و از این مغفرت گناهانشان را بزدایند و سبک بال گردند و توشه ای سراسر نیکی بر گیرند.
چه آرامشی دارد هنگامی که خسته دل از دردها و رنج های زندگی هستیم ؛ اندوهگین از ناملایمات روزگار و اشک بار از ستم های زمانه ، رو به سوی پروردگار بی همتا گردانیم و نماز گزاریم و دعا بخوانیم و با او رازو نیاز کنیم ، بنالیم و اشک گونه هایمان را تر گرداندو از او که تواناست مدد بخواهیم تا با ما باشد و آراممان گرداند.
وه ، چه لطف و صفایی دارد که برای رضایت معبود بی نیازمان ، بر سفره ی خالی خانه ای نور بپاشیم ، طعام گذاریم و دلهایی را شاد گردانیم که گرسنگی امانشان را بریده . آه ، که از مشقت و سختی نیاشامیدن و نخوردن آگاه می گردیم و به صبر وبردباری گرسنگان درود می فرستیم . و بی پناهی ... بی پناهی ، همان ماوای همیشگی مظلومان است که خدای رحمان ورحیم پناهشان می دهد و از حال آنان آگاه است .
چه زیبایی دل انگیزی دارد یک رنگ شدن و بی رنگ شدن در مرزهای نا متناهی هستی آنگاه که دستها را بلند می کنیم به سوی آسمان و ناله سر می دهیم و صدا می زنیم درگاه زندگی بخش و مهربان خدایمان را.
چه خلوت غریبانه ای ، وقتی به سوی مقصد نهایی مان کوله بار سفر می بندیم و تنها با اراده ی خود و لطف او گام برمی داریم و راه آخرت در پیش می گیریم ، آنگاه که از دنیا و دنیایی ها دل می کنیم و به دنیایی دل می بندیم که چشم ها را می نوازد ؛ در این خلوت غریبانه استواری گام هایمان باش! در این ماه مهربانی ات می خواهیم در آن روز ما را فرامو ش نکن ای خدا و کمکمان کن!
چه حس دل پذیری ، لحظه ی گرفتن دست ناتوان ، بخشیدن لبخندشیرین بر دلی درد مند و یا دیداری از سالمندی چشم انتظار.
و چه لحظه های پاک و صادقانه ای هنگامی که سر خم می کنیم و از گناهانمان شرمساریم و توبه می کنیم که مغفرت او امید ماست .
و چه تابنده است آن زمانی که تسبیح در دست می گردانیم و ذکر پاکی و بزرگی پروردگار بر لبانمان نقش می بندد. یک ماه خوب زندگی می کنیم و انرژی و توان می گیریم تا در ماه های دیگر نیز خوب تر از پیش زندگی کنیم .