ماهی ها...
...
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن
و بگو ماهی ها، حوضشان بی آب است.
باد می رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا می رفتم.
ماهی ها ، سهراب سپهری.
باران.
دهم مرداد هشتادو هشت.
درباره من
- باران
- kabul, dashte barchi, Afghanistan
- "به تماشا سوگند، و به آغاز کلام" باران می بارید، که به فکر درست کردن "باران" افتادم. جایی که بتوانم دردهای دلم را برای آنانی که دوست دارند بشنوند، باز گو نمایم و باز هم در باران بود که "باران" را با قطرات زلال آّب ساختم. در باران بود که خود را در کویر دیدم و در باغ احساس کردم در گل های کوچه های شهرم نفس کشیدم و در سیاهی پرسه زدم. در باران بود که با خودم "لااقل با خود" تنها شدم و رو راست، یکرنگ و خالص. این بود خاصیت باران. باران انسان را زلال می سازد با خودش و دیگران. " به سراغ من اگر می آیید ، نرم و آهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد ، چینی نازک تنهایی من."
اشتراک در
پستها
نظرات
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر