کودکان مهاجر...

خورشید، چراغ خانه ماست
خانه چهار ستون آهنی دارد که با گچ، آجر، سیمان و غیره ساخته شده است، خانه دارای اتاق، حمام ، آشپزخانه و دستشویی می باشد.
خانه محل زندگی ما انسان هاست که در آن زرندگی می کنیم. این دنیا خانه ماست که فرش آن زمین است. گل های فرش همچون دیو هفت رنگ است. خورشید چراغ خانه ماست. هر کسی وارد خانه شود گویی تعجب می کند. اگر به سقف خانه نگاه کنی روی آنها از رنگ آبی پوشیده شده است. ما مانند یک موش که در یک اتاق خیلی بزرگ یک لانه دارد در این دنیا یک خانه داریم.
خانه من قلب من است که با قلب های دیگران ارتباط دارد. امیدوارم که قلب شما پیوسته از ارتباط باشد.
"نویده احمدی ، چهارده ساله از پروان"
آنچه از دل برآید لا جرم بر دل نشیند. این قطعه کوتاه ادبی که حبابهای بر خاسته از دل دریایی یک دختر نوجوان افغانی است لا جرم بر دل می نشیند ، ساده است و کوتاه و پر از احساس .زیباست و صمیمی و بی ریا . وقتی انسان صمیمت رامی خواند و حس می کند نا خدا گاه به سرشت انسانی اش باز گشته و با آن هم نوا می گردد . کتاب "سیب های کابل کامل شیرین است" سراسر احساس های ناب کودکان افغان مقیم ایران است که از درد ها و دوری ها شکوه کردند و صلح و دوستی را تحسین. کودکان پاک و ساده و صادقند. کودکان کارو خیابان بزرگ و پر مایه اند و زجر کشیده دوری دیده و سختی ها را شناخته. کودکان مهاجرت از جنس دیگری هستند از جنس غربتی آشنا . دور از وطن و مأنوس با آن . تصویر کوه ها و رودها و خانه هایش را در خیالی رنگارنگ رسم می کنند. این کتاب لحظه هایی را شکار می کند که با مهاجرت گره خورده اند.
باران

بیست و هفتم خرداد هشتادو هشت.