در آستانه ی انتخابات

پژواک وعده های دل فریب!
در مقابل کوه ایستاده ام، کوهی از خواسته ها و نیازها، وعده ها و وعیدها، طرح ها و برنامه ها...این کوه سر به فلک کشیده است و از دیدن عظمتش چشم هایم تاریک می شوند و سرم گیج می رود. چه وعده های خوش آب و رنگی و چه طرح های دل فریبی . چه زندگی لذت بخشی بر قله ی این وعد ها ساخته اند برای دل حرمان کشیده. افسوس وقتی از پای کوه وعده ها را تکرار می کنم چیزی جز پژواک صدای خودم از این کوه سر به فلک نمی شنوم یعنی خودم و صدای خودم در پای این کوه تنها ایستاده ایم ، کس دیگری حضور ندارد. اما چه طور می شود که تنها طرحی از میان این همه طرح و هدفی از میان انبوه اهداف ، آن که بهترین و ضروری ترین است را برگزنیم و در راه تحقق آن گام های عملی برداریم و بعد از تحققش به سراغ طرح و هدف بعدی رویم ، (چه بسا که تحقق آن هدف مهمتر هدفها ی دیگر را نیز در بر گرفته بر آورده سازد.) یعنی قدم به قدم یا پله به پله مسیر پیشرفت را طی کنیم .چه طور میشود ره صد ساله را یک شبه پیمود؟ با معجزه یا جادوگری؟ حال آنکه هیچ کدام از ما نه معجزه می توانیم و نه ساحریم.
اما، اما می توانیم با "صداقت " " پشتکار" و " تلاش روز افزون " به آنچه می خواهیم دست یابیم ، به با " بلند پروازی " ، " غرور" و " فریب" . نمی دانم چرا همه ی افراد می خواهند با یک دست چندین خربزه را بر دارند... این روزها همه جا پوستر نامزدان ریاست جمهوری با چهره های بشاش و مهربان به چشم می خورد و فضای حاکم حال هوای انتخابات به خود گرفته است و در ذهن مردم سوال موج می زند و به فکر برگزیدن فردی شایسته و صالح به پای صحبت های کاندیدان می نشینند. رنگ و لعاب تبلیغات ممکن است چهره ی حقایق را بپوشاند و آنچه مردم می بینند چیزی جز و اقعیت عینی باشد . عینیت واقعیت ممکن است دست خوش تغییرات ظاهری گردد اما این تغییر همیشگی نخواهد بود لااقل تا زمان انتخابات دوام خواهد کرد و یا شاید هم نه. اما آنچه مهم است قوه ی تشخیص همگانی است که توان درک درست را از نادرست داشته باشد باشند و بتوانند فرد صالح را شناسایی کنند اما چطور می شود که افکار عامه مردم با فکر یک شخص و اهداف او هم سو گردد؟ آن شخص باید آرمان های "مردمی" داشته باشد یا "مردم فریب"؟
به امنیت بپردازد یا اقتصاد؟ زمینه های کشاورزی را مساعد سازد یا مزارع کشت کوکنار را تخریب نماید؟ عوامل خشونت را کاهش دهد یا فرد مجرم را مجازات نماید؟
در بحبوحه کمپاین ها ی تبلیغاتی نامزدان هستیم و شاهدیم که این تبلیغات همه جا را در بر گرفته حتی تابلو های دوکانها و علایم راهمایی و رانندگی را. و تنها مردم هستند که شاهد و ناظر این صحنه ها اند، مردم هستند که می بینند، می شنوند، قضاوت می کنند و سر انجام تصمیم می گیرند و این مردم هستند که سرنوشتشان را به فردی می سپارند که به آن اعتماد خواهند کرد پس بهتر است باز هم همین مردم که هر یک از ما جز آن هستیم با دقت بیشتری حقایق را کندو کاو نماییم.
باران
دوم تیر هشتادو هشت.