"... زنان مسلمان پرده نشین بودند و حتی نام و آثار ایشان اجازه ی خروج از پس پرده را نداشت . اگر به تخلص های شاعرا نظری بیاندازیم ، می بینیم که اکثر آنها در آن به پرده نشینی و مستوری خود اشاره نموده اند: حجابی ، مخفی ، مستوره محجوب ، نهانی ... این تخلص ها خود دلیل گوشه نشینی و دوری صاحبان آنها از حیات اجتماعی می باشد. زنان در تمام دوره ی تاریخ ، زیر بار جور و ستم مردان قرار گرفته ، از تمام حقوق حیاتی و اجتماعی بی نصیب بوده اند ... فرهنگ حاکم تعلیم زنان را یک امر بی فایده و خطرناک می دانست و یگانه وظیفه ی زن را خدمت به شوهر و نگهداری اطفال تعیین می کرده است."
و اما چه کسی بود که نخستین بار زمزمه هایش سرودی گشت و شعری ، و او شاعر؟
" دار ایدخت زن پادشاه تخارستا ن که بعد از حمله اعراب با شوهرش به ژاپن پناهنده شد ، اولین زن شاعر شناخته شده در حوزه ی فرهنگ ما می باشد.
در کتابهای تاریخ ادبیات ، بعضی اولین شاعر زن پارسی گوی را زنی ایرانی به نام زبیده همسر هارون الرشید می دانند.
ولی نخستین کسی که از او کارهای فراوان به جا مانده ؛ رابعه بلخی است."
به هر حال ، در طول تاریخ ، زن تا جایی که توانسته در راه آزادی بیان و اندیشه اش مبارزه کرده است و تلاش نموده تا به آنچه متعلق به اوست و از او گرفته شده دست یابد . اما این جامعه با آداب و رسوم و فرهنگ حاکم بر آن دوره بوده ، که زن را از رسیدن به اهدافش باز داشته است:
" رابعه بلخی که دختر نجیب زاده ای بود ، خلاف رسومات و عادات عصر خود ، بر غلامی عاشق شد و اگر چه شاید محبوب او در شرافت و دانستگی از بسیاری نجیب زادگان بهتر بوده باشد ، اما رابعه از نقطه نظر طبقه خود مرتکب گناه عظیمی شده بود و در نتیجه قربانی غرور خانوادگی ، عرف و رواج بی رحمانه ی زمان گردید."
و یا:
" مهستی که صاحب روح بزرگ و شاعره ی هنرمندی بود، تمام عمر همچو بلبل خوش الحان در قفس زرین ، در فضای تنگ وفاسد در بار های شاه گنجه و سلطان سنجر سلجوقی می گذراند و چون حیات او مطابق قوانین آن زمان نبود و با زندگی زنان هم عصر او فرق تام داشت به فحاشی و بی باکی متهم گردید."
و زیادند زنانی که ذوق و استعداد و هنرشان قربانی بی اعتنایی مردان شد! زن دردش را ، نی لبک چوبین بر لب تا اعماق دریاها نواخت و تا اوج افق ها پرید و تا انتهای کویر دوید و تا ابد جاوید ماند . زنانی که هر بار حماسه آفرید و زندگی بخشیدو لبخند را شعری عاشقانه کرد بر نگاهی موموز و بی رنگ. و با تمام احساسش طلسم اسارت را شکست و دیوارهها را در هم کوبیدو رویاها یش را بر زمین و آسمان ، بر شاخه های درختان ، قطرات زلال باران ، و صفحات سپید کاغذ نگاشت و بر جریده عالم ثبت نمود... آنگاه که زن عاشق شد و عاشق ماند و قلبش سرشار از برکت و هستی عشق گشت وتا ابد جاوید.
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما
باران
دهم اردیبهشت هشتادو هشت
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر